Klasa ścieralności i współczynnik antypoślizgowości to dwa parametry techniczne, które decydują o tym, jak długo płytka zachowa wygląd i jak bezpiecznie będzie się po niej chodzić. Pierwszy z nich opisuje odporność szkliwa na ścieranie pod wpływem ruchu i zabrudzeń, drugi określa przyczepność stopy do powierzchni w warunkach suchych i mokrych. Producenci oznaczają oba wskaźniki symbolami literowo-liczbowymi, których nie widać na pierwszy rzut oka, a które przekładają się wprost na trwałość i bezpieczeństwo wykończenia. Od czego więc zacząć, żeby dobrać właściwy parametr do konkretnego pomieszczenia?
Co oznacza klasa ścieralności płytek?
Klasa ścieralności określa odporność szkliwa płytki na ścieranie powodowane ruchem pieszym, piaskiem i drobinami wnoszonymi na obuwiu. Oznacza się ją skalą od PEI I do PEI V, gdzie niższa wartość odpowiada powierzchniom o małym natężeniu ruchu, a wyższa tym, które muszą znieść intensywne użytkowanie. Symbol PEI pochodzi od nazwy metody badawczej, w której szkliwo poddaje się kontrolowanemu ścieraniu i sprawdza, po ilu obrotach pojawiają się widoczne uszkodzenia. Dzięki tej klasyfikacji można z góry ocenić, czy dana płytka wytrzyma warunki panujące w konkretnym wnętrzu.
Płytki oznaczone klasą PEI I i PEI II sprawdzają się w pomieszczeniach o niewielkim ruchu, na przykład w sypialni czy łazience, gdzie chodzi się głównie boso lub w miękkim obuwiu. Klasa PEI III to rozwiązanie dla przestrzeni użytkowanych codziennie, takich jak kuchnia, przedpokój czy salon. Wartości PEI IV i PEI V przeznaczono do miejsc o dużym natężeniu ruchu, w tym korytarzy w budynkach użyteczności publicznej oraz lokali handlowych. Dobór klasy powyżej rzeczywistych potrzeb nie szkodzi, ale zwykle wiąże się z wyższą ceną, więc warto trafić w parametr odpowiadający realnemu obciążeniu.
Jak czytać oznaczenie antypoślizgowości płytek?
Antypoślizgowość opisuje się dwiema odrębnymi skalami, które odnoszą się do różnych sytuacji użytkowania. Skala od R9 do R13 dotyczy powierzchni testowanych pod kątem chodzenia w obuwiu po podłodze pokrytej olejem, gdzie R9 oznacza najmniejszą przyczepność, a R13 największą. Druga skala, oznaczona symbolami od A do C, odnosi się do chodzenia boso po mokrej nawierzchni i znajduje zastosowanie w strefach basenowych oraz łazienkach. Oba parametry bada się na pochylni pod rosnącym kątem nachylenia, aż stopa lub obuwie zaczyna się ślizgać, a wynik przelicza się na odpowiednią wartość skali.
Wyższy stopień antypoślizgowości oznacza bardziej fakturowaną, chropowatą powierzchnię, która lepiej odprowadza wodę i zwiększa przyczepność. Ta sama cecha, która poprawia bezpieczeństwo, utrudnia jednak codzienne czyszczenie, bo brud gromadzi się w zagłębieniach struktury. Z tego powodu w pomieszczeniach suchych rzadko sięga się po najwyższe klasy antypoślizgowe, rezerwując je dla przestrzeni narażonych na kontakt z wodą i tłuszczem. Ocena parametru powinna zawsze uwzględniać kompromis między łatwością utrzymania czystości a bezpieczeństwem poruszania się.
Jak dobrać oba parametry do konkretnego pomieszczenia?
Dobór klasy ścieralności i antypoślizgowości zaczyna się od określenia, jak często i w jaki sposób dana przestrzeń będzie użytkowana. W łazience domowej wystarcza umiarkowana klasa ścieralności, ale przyczepność powierzchni powinna być wyższa ze względu na częsty kontakt z wodą. W kuchni z kolei liczy się jednocześnie odporność na intensywny ruch i możliwość szybkiego usuwania tłustych zabrudzeń. Zestawienie obu parametrów pozwala uniknąć sytuacji, w której wybrana powierzchnia szybko traci wygląd albo staje się niebezpieczna podczas codziennego użytkowania.
Płytki podłogowe do przedpokoju i strefy wejściowej narażone są na piasek oraz drobiny wnoszone z zewnątrz, dlatego warto sięgnąć tam po wyższą klasę ścieralności niż w reszcie mieszkania. Na tarasie i balkonie istotny staje się przede wszystkim współczynnik antypoślizgowości, bo powierzchnia regularnie styka się z deszczem i wilgocią. Przeglądając dostępne kolekcje na https://www.bricoman.pl/, można porównać oznaczenia PEI oraz klasy antypoślizgu podane w opisach technicznych i zawęzić wybór do modeli odpowiadających konkretnemu zastosowaniu. Takie porównanie parametrów jeszcze przed zakupem ogranicza ryzyko pomyłki i późniejszej wymiany wykończenia.
Artykuł sponsorowany
